Τα σαλιγκάρια ουρλιάζουν όσο χίλια βιολιά όταν παίζουν..

Η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος μου ξύπνησε αναμνήσεις, καλές ή κακές δεν έχει σημασία.. Απλώς πίστευα ότι κοιμούνται βαθιά, αλλά ότι κοιμάται βαθιά τόσο πιο απότομα ξυπνάει..

Καταλήγεις να στέκεις μόνος με τα γόνατα λυγισμένα στο στήθος ενώ το μυαλό σου να τρέχει και εσύ απελπισμένα προσπαθείς να το ελέγξεις.. Άστο να δεις που θα πάει.. 

Και ενώ περιμένεις να καταλήξει στο παρελθόν, σε ένα παλιό γνώριμο και αγαπημένο πρόσωπο καταλήγει σε κάτι νέο... Μένεις έκπληκτος γιατί ήταν απρόσμενο και μάλλον για αυτό είναι και ομορφότερο.. Καλά λένε πως τα ωραιότερα είναι τα τυχαία. Σε κρατάνε ζωντανό , δίνουν χρώμα στη ζωή σου!!
Και μέσα από εκεί μπορείς να δεις θαύματα να αναδύονται σα χαμένοι θησαυροί που τους είχε φάει το μπλε του ωκεανού.. 

Σε καταλαβαίνω, ξέρω πως αισθάνεσαι... Νιώθεις καμιά φορά τι θα γινόταν αν δεν είχες κάνει τα λάθη που σου κόστισαν πρόσωπα και στιγμές, σκέφτεσαι τόσο συχνά το μέλλον που απομακρύνεσαι από το σήμερα και επιθυμείς βαθιά να γνωρίσεις κάποιον που θα σε νιώθει.. Κάποιον που η καρδιά σου θα χτυπάει στους δικούς του παλμούς, κάποιον να γίνετε ένα.. 

Είναι κάπου εκεί έξω, ίσως τον έχεις ήδη γνωρίσει απλώς δεν είναι η σωστή στιγμή.. Κάποια πράγματα απλά γίνονται γιατί γίνονται και άλλα δεν γίνονται γιατί για τον ίδιο λόγο. Μη ψάχνεις να βρεις αιτίες και λόγους για όλα γιατί θα κουραστείς προσπαθώντας να ζήσεις.. 

Σαν εξομολόγηση, πιστεύω ότι δεν υπάρχει αυτό που λένε ότι η μοίρα το χει γραμμένο.. Επιλογή μας είναι...

Θα γνωρίσεις έναν καινούργιο άνθρωπο, άνθρωπο που θα σε κάνει να ελπίζεις όταν θα βλέπεις το μαύρο να σε έχει αγκαλιάσει και να ασφυκτιάς, που θα σε κάνει να πεις αντίο σε όλες τις φορές που ένιωσες χαμένος, σ όλες τις φορές που υπήρχε ένα όχι αντί για ένα ναι, σ όλες τις πληγές και τις μελανιές, σ όλες τις απογοητεύσεις..

Και αυτόν τον άνθρωπο θα πρέπει να τον κρατήσεις στη ζωή σου και να τον αγαπήσεις περισσότερο και από αυτό που μπορείς. Θα αξίζει την κάθε σου στιγμή να τη μοιραστείς μαζί του.. Θα γίνεις παράλογος και θα φέρεσαι σαν τρελός και όλα αυτά γιατί πολύ απλά η αγάπη δεν βγάζει νόημα, δεν μπορείς να εκλογικεύσεις την πορεία της αγάπης. Η αγάπη είναι εντελώς παράλογη αλλά πρέπει να συνεχίζουμε να αγαπάμε αλλιώς είμαστε χαμένοι και η αγάπη θα πεθάνει και η ανθρωπότητα θα τα βρει σκούρα. Γιατί η αγάπη είναι ότι καλύτερο μπορούμε να κάνουμε..

Μην πιστεύεις λοιπόν στη μοίρα η στο κάρμα αλλά σε αυτό που νιώθεις μέσα σου, σε αυτό που νιώθεις να πλυμμηρίζει τη ψυχή σου και ταυτόχρονα τη καίει, σε αυτό που αισθάνεσαι μέσα σου ότι σου ταιριάζει και ότι σε γεμίζει.. Πίστεψε σε αυτό που θες να έχεις και όσο χρόνος και να περάσει μην χάσεις αυτήν την πίστη.. Μην χάσεις την ελπίδα.. 
Κάποια κάπου κάποτε θα υπάρξει... Ακόμη και αν δε το πιστεύει η ίδια.. 

P.S. με "ψιλά" γράμματα...

Τι νύχτα και αυτή απόψε, αξημέρωτη...

Προσπαθώ να νανουρίσω τη ψυχή μου μπας και γαληνέψουν 

οι αναμνήσεις που ουρλιάζουν σαν παιδιά.. 

Έπαψαν από καιρό να χαϊδεύουν τα αυτιά μου και τώρα τα τρυπάνε και τα ματώνουν..

Η βροχή προσπαθεί απεγνωσμένα να τρυπήσει το παράθυρο μου και να μπει μέσα, 

ίσως για να μου ξεβγάλει τις σκέψεις.. Τέτοιες ώρες που έξω βρέχει και είσαι μόνος πάντα κάτι σε πιάνει.. Μια νοσταλγία, σαν κάτι να λείπει από δίπλα σου, από τη ζωή σου...

Σκέφτομαι το παρελθόν αυτές τις ώρες.. Αυτά που έχασα, αυτά που δεν κατάφερα να κρατήσω στη ζωή μου, φίλους, αγαπημένα πρόσωπα, έρωτες, στιγμές..

Και τι σου μένει πια στη ζωή; μια ζωή μισή γεμάτη αναμνήσεις, που τις κυνηγάς και καταντάς να χάνεις τη ζωή που περνάει από μπροστά σου, γερνάς, κουράζεσαι και σταματάς να τρέχεις..

Γιατί στη ζωή δεν έχει νόημα να τρέχεις να φτάσεις κάπου, αλλά να τρέχεις γιατί η καρδιά σου έχει πάρει φωτιά , να τρέξεις σαν μικρό παιδί να αγκαλιάσεις αυτή που σου έδωσε πνοή.

Μην τρέχεις να αγκαλιάσεις ένα άγαλμα, αγκάλιασε μια καρδιά..

Πάντα πίστευα στις μεγάλες αγάπες, στους μεγάλους έρωτες...

Είναι κάπου εκεί έξω και όταν το βρίσκεις θα ρθει κάποιος και θα σου πει κάνεις λάθος.. 

Πως μπορεί να κάνει λάθος η καρδιά όταν στο βάθος χρόνου χτυπάει με τον ίδιο ρυθμό;

Και τι θες τελικά στη ζωή σου; με τι μένεις ικανοποιημένος και με τι υποκρίνεσαι;

Μαθαίνεις πράγματα που σε στενοχωρούν, λέγεται αλήθεια αν θες να ξέρεις και πονάει, 

αλλά συνεχίζεις και τον σκέφτεσαι ακριβώς όπως και χτες...

Μην είσαι ένας κλόουν στη ζωή σου, κάνεις τους άλλους να χαμογελούν και στη συνέχεια ξεβάφεις το ψεύτικο χαμόγελο και κλαις.. Ένας μονάχος κλόουν στη σκηνή απέμεινες περιμένοντας το επόμενο θύμα να βοηθήσεις , να το κάνεις να γελάσει..

Έτσι είμαστε οι άνθρωποι, κοιτάμε τα προβλήματα των άλλων για να μη κοιτάμε τα δικά μας...

Και καταλήγουμε να λύνουμε τα προβλήματα των άλλων και τα δικά μας να έχουν γίνει ολόκληρα θηρία που δεν να δαμάσεις και σε τρώνε βασανιστικά.. Τι ειρωνεία ε;

Πόσα σε αγαπάω δεν είπες; πόσα φιλιά δεν έδωσες; πόσα χαμόγελα δεν χάρισες; 

και καταλήγεις να μισείς τον εαυτό σου γιατί πιστεύεις ότι είσαι ο χειρότερος άνθρωπος του κόσμου και όλο σκέφτεσαι.. Και είναι κουραστικό να σκέφτεσαι συνέχεια..

Μια ζωή έδινα, ίσως γιατί καταβάθος πίστευα ότι θα πάρω - άνθρωπος είμαι και είναι έμφυτο του είδους μας, αλλά ένα μέρος μου το έκανε γιατί ήθελε να δώσει...

Αλλά η ανθρώπινη φύση μου πληγωνόταν και απογοητευόταν και θύμωνα με αυτό..

Δε μου ανήκει ο εαυτός μου.. 

Η ζωή σου θα ξεκινήσει πολλές φορές, με νέες ημέρες, κάθε μέρα είναι μία νέα ζωή και σταματά μόνο όταν πεις εσύ το τέλος..

Ζήσε, αγάπα, γέλα, κλάψε, φώναξε, τρέξε, κυνήγα, ονειρέψου και κάντα όλα κάθε μέρα.

Και μη μετανιώνεις για τίποτα, όσο μετανιώνεις μικραίνει η ψυχή σου..

Βγες έξω και ζήσε όσο μπορείς... Όσο καλύτερα μπορείς.. Μη ζεις σε πέτρινους τοίχους η σε κλουβιά συναισθημάτων γιατί θα μαραζώσεις σαν το τριαντάφυλλο..

Στηρίξου πάνω σου, και πάντα κάποιος θα σε προσέχει.. 

Η αγάπη δημιουργεί ένα αόρατο πέπλο που κρατάει μακριά τα κακά και στέλνει αγγέλους να προστατεύουν αυτόν που θες..

Ο καθένας επιλέγει το πως θέλει να ζει, άλλος παρατηρεί και άλλος δρα..

Αγάπα και τους δύο...

Άνθρωποι είμαστε και η αγάπη φωλιάζει στις ψυχές μας και τότε γινόμαστε κάτι παραπάνω, ένα όραμα του Ζαρατούστρα, ποιητές, μύθοι για τους οποίους γράφονται ιστορίες αγάπης, ήρωες σε παραμύθια, κάνουμε ιππασία στα σύννεφα και κοιτάζουμε τον ήλιο στα μάτια χωρίς να τυφλωνόμαστε.. Και είναι ένα μέρος από το θαύμα της αγάπης..

P.S. I dont know if this is the last letter. I cannot describe my love, my feelings right now. You made my life. If you can promise me anything, promise me that whenever you re sad, or unsure, or you lose complete faith, that you' ll try to see yourself through my eyes. I will always............... 

I am Tasos...

Δεν είμαι τέλειος.... Και ποιος είναι; εσύ; 
Μεγάλο βάρος να προσπαθείς να είσαι τέλειος, παύεις να είσαι αληθινός...
Που κρύβεται το τέλειο;; σε μια καρδιά... τόσο μεγάλη που να χωράει όλη την αγάπη που να φτάνει για όλους τους ανθρώπους...
Δε μας μαθαίνουν να αγαπάμε η που να δίνουμε την αγάπη μας.. 
Δε μας μαθαίνουν πως να μη πονάμε η πόσο να δίνουμε ή τι να κρατάμε για εμάς..
Μας μαθαίνουν όμως να μη το βάζουμε κάτω, να μη τα παρατάμε... 
Ακόμη και όταν φτάνεις στην άκρη του σχοινιού και λες ότι είναι το τέλος,να κάνεις επιτόπου και ναι  είναι μια νέα αρχή..
Μας αξίζει το όνειρο, κάτι να κρατιόμαστε, να ελπίζουμε ότι ο κόσμος μια μέρα θα είναι πιο φωτεινός..
Αυτό είναι το πνεύμα, αυτό είναι το φως που ψάχνω, που ψάχνουμε όλοι τις βροχερές μέρες που τα μάτια μας κοκκινίζουν και ρυάκια βρέχουν τα μάγουλα μας..
Μπορεί να νιώθεις σαν μία σταγόνα στον ωκεανό, αλλά τι είναι ο ωκεανός χωρίς πολλές σταγόνες μαζί;;
Θα αποτύχεις, θα προσπαθήσεις πάλι.. Και ας ξανααποτύχεις.. Μη σε τρομάζει η αποτυχία, να σε τρομάζει η παραίτηση.. Η παραίτηση από τη ζωή, από το όνειρο..
Κοιτάζεις ανθρώπους με μυαλό παιδιού που κρύβουν τέτοια αγάπη μέσα τους που ραγίζει πέτρες και κάνει τα λουλούδια να δακρύζουν από συγκίνηση.. 
Δεν είμαστε όλοι το ίδιο έξυπνοι, το ίδιο όμορφοι και ούτε αγαπάμε όλοι το ίδιο... 
Και δεν υπάρχει υγιής και αγάπη που προξενεί πόνο... Εσυ το διαλέγεις.. Μπορείς να δώσεις τη ζωή σου, κάντο αλλά κάντο γιατί θα αγαπάς αυτόν που θα του δώσεις τη ζωή σου..
Μπορεί να μας χωρίζουν θάλασσες, μπορεί ο χρόνος να μας φθείρει, να μη θυμόμαστε τα πρόσωπα τους, να έχουμε ξεχάσει το άγγιγμα τους, αλλά η καρδιά μας πάντα τους θυμάται..
Και πάντα θα τους αγαπάμε, θα τους δίνουμε κουράγιο και δύναμη, θα προσευχόμαστε για αυτούς...
Βλέπεις, δεν είμαι τέλειος.. Δεν είμαι ιδιοφυΐα, δεν είμαι αυτό που αρέσει στους άλλους αλλά το μόνο που χρειάζεσαι είναι η αγάπη.. 
Και σε αυτό είμαι ο κατάλληλος.. Γιατί μπορώ να δώσω  τόση αγάπη που θα κάνει τα λουλούδια να δακρύσουν και τις πέτρες να ραγίσουν και να παγώσω το χρόνο.. Μπορώ να δώσω πνοή σε ένα αστέρι και να φωτίζει για όλη μου τη ζωή.. 
Και αν είναι να μη μου μείνει τίποτα τότε θα χαίρομαι γιατί αγάπησα τόσο πολύ έναν άνθρωπο που αρκεί η λάμψη της ψυχής του για να γελάω.. Γιατί θα ξέρω ότι είναι καλά και ας μην είναι μαζί μου..
Γιατί θα είναι χαρούμενος.. Όλοι μας χρειαζόμαστε κάτι τέτοιο, κάποιον να μας δώσει τόση αγάπη που στην αρχή να μας τρομάξει και μετά να μας εξαγνίσει..
Τι δεν είναι η αγάπη από την απόλυτη λύτρωση της ψυχής και τον εξαγνισμό της μέσω του πιο παράξενου και αφάνταστα ευγενικού και ταπεινού συναισθήματος;; 

Ημερολόγιο...

Κοιτάζω τις λευκές μου σελίδες.. Κάπου κάπου γράφω το όνομα μου να μη το ξεχάσω τώρα που τελείωσαν όλα..
Και κάπως έτσι αρχίζει το τέλος.. Γυμνός, ευπαθής, άθλιος..
Και ψάχνεις να βρεις τον ήλιο που τον έκρυψες πίσω από τα σύννεφα και κοπιάζεις να πάρεις ακόμη μία ανάσα..
Κλείνεις τα μάτια , αφουγκράζεσαι την απουσία του άλλου, την απουσία του εαυτού σου.
Άλλοι ζωγραφίζουν, άλλοι τραγουδούν ή χορεύουν. Εγώ αποτυπώνω τη ψυχή μου σε μία κόλλα χαρτί..
Τόσο ευτελές υλικό για να γράψεις τις σκέψεις σου, αλλά καλύτερο από το να τις λες σε έναν κουφό.
Θέλω να τρέξω, μακριά από όλα, από το παρελθόν μου, από το μέλλον μου, από το ασήκωτο πέπλο της μιζέριας που με σκεπάζει και σφραγίζει τα όνειρα μου..
Θέλω να γίνω πουλί και να πετάξω μακριά, να δω αν ο κόσμος είναι ελαττωματικός ή εγώ;;
Και μόλις καταλάβω ότι είμαι εγώ θα τσακιστώ στα βράχια και θα σβήσει η τελεία μου από τον χάρτη..
Και θα γίνω ένα από τα αστέρια μου...
Πονάει η αγάπη εαυτέ μου, βάλτο καλά στο μυαλό σου... Θα πληγωθείς, θα κλάψεις, θα πονέσεις, θα ματώσεις.. Θα γυρέψεις το χάδι, θα ξεραθούν τα χείλη σου, θα παγώσει η παλάμη σου..
Θα ζωγραφίζεις στο θάμπωμα των παραθύρων το πρόσωπο της και τα δάκρυα θα το σβήνουν, μακάρι να έσβηναν και τις αναμνήσεις σου.. Καίνε τα μάτια σου, κοκκινίζουν..
Συγχώρα με εαυτέ μου που είσαι ευάλωτος.. Δεν είναι κακό. Δεν είναι κακό να αγαπάς με όλη σου τη δύναμη, δεν είναι κακό να αφήνεις την καρδιά σου να χτυπάει ανεξέλεγκτα στο ρυθμό μιας άλλης καρδιάς, δεν είναι λάθος να την ονειρεύεσαι, δεν είναι λάθος να δίνεις τα μεγαλύτερα κομμάτια της ψυχής σου..
Αλλά τι θα σου μείνει στο τέλος;; τι θα κρατήσεις για σένα;; αξίζει να χαθείς σε έναν κατακόκκινο ωκεανό χωρίς ίχνος στεριάς στον ορίζοντα;;
Μη μετανιώνεις για τίποτα σε τούτη τη ζωή... Και αν το κάνεις κάντο αθόρυβα, βουβά.. Για να σαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρα μου... 

Όταν αγαπάει κάποιος η ψυχή του φεύγει από το σώμα του και κάθεται πάνω στο πρόσωπο που αγαπάει.. Όσο πιο κοντά είναι το πρόσωπο τόσο πιο κοντά είναι και η ψυχή του και έτσι ποτέ δε χάνεται, όταν απομακρυνθεί τότε η ψυχή δε μπορεί να γυρίσει και περιπλανιέσαι σαν φάντασμα που η κατάρα του ανεκπλήρωτου έρωτα σε έχει δέσει με μάγια.. Και χάνεσαι και γυρνάς στους δρόμους..
Και καταλήγεις εκεί που ξεκίνησες.. Και εκεί που δε θες να καταλήξεις..
Πόσα λίτρα αμίλητο νερό πίνεις κάθε μέρα;;

Πέρασε ο καιρός!!!

Μία νύχτα μόνο... Για άλλους δε φτάνει, για άλλους είναι μια ζωή.Δε μου φτάνει μια ζωή να σου πω αυτά που θέλω...         Τόσος λίγος χρόνος και τόσα πολλά να ζήσεις.

Ασφυκτιάς , πνίγεσαι με το σάλιο στη προσπάθεια σου να προλάβεις να πεις τα πάντα, το λαρύγγι σου γεμίζει με φθόγγους, τραυλίζεις και τα χεις χαμένα..

Από που να αρχίσεις;Που να τελειώσεις;

Όσο αγωνιάς για το τώρα χάνεις και ένα κομμάτι του εαυτού σου, εγκλωβίζεσαι στα χαλάσματα σου, σου στερεύει το οξυγόνο, η ενέργεια μέχρι το μόνο που θα μείνει είναι η απουσία στο βλέμμα σου.

Δύο μαύρα μάτια , τόσο σκοτεινά και τόσο άδεια..  Λάμπουν πια όταν γεμίζουν με δάκρυα, είτε χαράς είτε λύπης..Και από τα δύο γεμάτο είναι το δερμάτινο πουγκί σου, έχει λίγο από το ένα και λίγο απο το άλλο. 

Και κάθε τόσο λύνεις τα λουριά για να ρίξεις μια κλεφτή ματιά για να δεις τους πολύτιμους θησαυρούς σου.Και σπαράζεις όταν είναι άδειο, και χαμογελάς όταν ξεχειλίζει..

Πιάσε την πένα και γράψε ένα βιβλίο, πιάσε το μολύβι σου και σχεδίασε ένα δέντρο..Δεν είναι όλα τα δέντρα βαμμένα με καφέ και πράσινο.. Εκεί σταματάει η φαντασία σου.. 

Είναι όλα σκεπασμένα από έναν τρυφερό και αβάσταχτο ουρανό..Απόλαυσε τη σιωπή.. Τόσο τυραννική αλλά και απέραντα ευγενική..Κοιτάς τα αστέρια που πέφτουν σαν βροχή , κλείνεις τα μάτια και ουρλιάζεις απο μέσα σου την ευχή σου..Τα ανοίγεις κοιτάζοντας δεξιά και αριστερά για να δεις το όνειρο σου και αντικρύζεις το τίποτα..

Δεν είναι ονειρική η ζωή... Είναι γεμάτη χώμα, λάσπες, φωνές , γέλια..Είναι αυτό που προσπαθείς να αλλάξεις, αυτό που αποφεύγεις όταν ανοίγεις τα παραθυρόφυλλα ελπίζοντας ότι η θέα θα είναι διαφορετική..Και κοιτάς και ψάχνεις να βρεις τις διαφορές ... Και περιμένεις... Και περιμένεις σαν παιδί..

Και ο χρόνος περνάει, οι εποχές αλλάζουν φορέματα, τα πουλιά κάνουν το ταξίδι, τα φύλλα φιλούν το χώμα και ξανασηκώνονται, το μαύρο πάνω σου ασπρίζει...Αλλά εσύ περιμένεις, ελπίζεις... Κλείνεις τα μάτια σου και φαντάζεσαι και ταξιδεύεις και δημιουργείς δικούς σου κόσμους, δικά σου τραγούδια..

Φτάνει το τέλος, ανοίγεις τα μάτια.. Κατεβαίνεις μέχρι τη κουζίνα , πλένεις το πρόσωπο σου, κοιτάζεις το είδωλο σου στο τζάμι του παραθύρου και παραξενεύεσαι.. Δεν σε αναγνωρίζεις..Τα μαλλιά σου είναι στο χρώμα της στάχτης, τα χέρια σου σπασμένα και το πρόσωπο σου γεμάτο ρωγμές του χρόνου.. 

Πέρασε ο καιρός, και εσύ συνεχίζεις να περιμένεις, να ελπίζεις, να υπομένεις..Σου δίνει πνοή.... Και σου παίρνει χρόνια..Γιατί να το κάνεις αυτό ;Άδικα περιμένεις τον ήλιο να βασιλέψει από τη δύση.. Μία κατεύθυνση έχουν τα πράγματα..Ο χρόνος είναι άδικος, περνάει με τη σκούπα του, σε κάνει άνω κάτω.. Σου παίρνει τις απαλές αναμνήσεις και τις έντονες που σαν λεκές απο καφέ έχουν λερώσει τη ψυχή σου δε μπορεί να τις σβήσει..Ευτυχώς...!Οι αναμνήσεις μας καθορίζουν, δε ξεθωριάζουν.. Μένουν εκεί...Κλειδωμένες τις έχεις σε ένα σεντούκι, κάθε τόσο χτυπούν και προσπαθούν να βγουν αλλά κάθεσαι πάνω τους και τις πλακώνεις με το βάρος σου..

               Αν ξεχαστείς όμως και βγουν..............................

Μου λείπει η αίσθηση των δαχτύλων μου πάνω στα άσπρα πλήκτρα και στα μαύρα..Αυτή η κρύα και λεία επιφάνεια που στα χέρια μου πέταγε σπίθες και φώτιζε τις σκέψεις μου, τις φαντασιώσεις μου..

Μου λείπει το χρώμα της θάλασσας.. Αυτό το γαλαζοπράσινο που δεν τελείωνε και χανόσουν με τις ώρες..

Μου λείπει το χάδι σου.. Που με έκανε να νιώθω και πάλι ζωντανός, που ανέβαζε τη θερμοκρασία μου και ένιωθα να ψήνομαι στο πυρετό..

Μου λείπει η ζωή που δεν έζησα, το χρώμα των γιασεμιών, η μυρωδιά του νυχτολούλουδου, τα παιδικά μου χρόνια, η αφέλεια μου...

Πέρασε ο καιρός!!Και όλα άλλαξαν και όλα ίδια... Και εγώ εδώ , ψάχνοντας στο χρόνο να βρω κάτι να κρατήσω από σένα.

Και πέρασε ο καιρός!! Και ακόμα δε μάζεψα τις σκόρπιες λέξεις για να σου πω αυτά που νιώθω..

Αλλά είναι αργά..Πέρασε ο καιρός...........

Λευκά περιστέρια πίσω απο ρόδινες σάρκες...

Ανοιξιάτικη λιακάδα, βρεγμένο χώμα, ο άνεμος διακριτικός κάνει έρωτα με το κορμί σου..

Τι περιμένεις; χόρεψε μαζί του.. 

Σαγήνευσε τον σαν άλλη Σαλώμη, χόρεψε του και ζήτα του το κεφάλι του Έρωτα..

Και γέλασε κρυφά πίσω από τα 7 πέπλα σου... Και ένα ένα πέτα τα να αποκαλυφθεί το λευκό σου χαμόγελο, αυτό που μαγεύει τους οδοιπόρους που σταματάνε να δροσιστούν από τα χείλη σου!

Και εγώ είμαι ένας από αυτούς, αλλά δε μοιάζω.. Κρύβω μαγεία μέσα μου, θα τυφλωθείς αν δεις.

Μικρός σαν ήμουν έψαχνα το άσπρο στο μαύρο...

Άσπρα σύννεφα, άσπρα περιστέρια, λευκές νύχτες, λευκό χιόνι, άσπρες πέτρες, άσπρες αμμουδιές, άσπρα τα δόντια μου και το ασπράδι των ματιών μου... 

Και έβαφα το άσπρο με δικά μου χρώματα για να τα βλέπω και να γελάω.. Χαιρόμουν με μία σοκολάτα, με ένα φιλί, με μία αγκαλιά.

Τώρα που μεγάλωσα με τα ίδια μικρά πράγματα γελάω και χαίρομαι... Ψάχνω στα σκουπίδια τα περιτυλίγματα από τις σοκολάτες , ψάχνω έξω την αγκαλιά, ψάχνω δίπλα μου το φιλί.. 

Και γελάω για να δείχνω στους άλλους το λευκό χρώμα.. Είναι αμαρτία να έχεις το λευκό πάνω σου και να μη το μοιράζεσαι με τους άλλους.. Ίσως δε το δουν ποτέ.

Και στέκομαι στην άκρη του δρόμου και χαμογελάω στους περαστικούς, δεν είμαι τρελός... Είμαι τρελός με τη ζωή. 

Γιατί να μην είμαι; και όλα στραβά να πάνε θα γελάω για να αντέχω και να μην πάνε θα γελάω περισσότερο..

Και είναι δικό σου, στο χαρίζω απλόχερα σαν να σου πετάω χρυσάνθεμα στα χέρια σου.. 

Μην τα αφήσεις να πέσουν κάτω, θα ποδοπατηθούν από σκιές αλόγων και θα λιώσουν και θα γίνουν ένα με το γκρι..

Ζω σε μια πεζή πραγματικότητα όπου αν κάνεις λίγο πίσω θα δεις το όνειρο σου να ξεδιπλώνεται σαν χάρτης.. 

Αλλά συνεχίζω και γελάω.. Γιατί το έχω ανάγκη, γιατί αν δεν το κάνω θα σταματήσει η καρδιά μου.

Γιατί αν δεν το κάνω θα σβήσω, θα γίνω ένας από τους περαστικούς που πέφτεις πάνω τους..

Γιατί αν δεν το κάνω θα είμαι άσχημος και θα είναι όλα άσχημα, άχρωμα.

Γιατί αν δεν το κάνω θα είμαι συνηθισμένος και όχι επαναστάτης.

Γιατί αν δεν το κάνω θα είμαι το κομμένο κεφάλι του Έρωτα.

Αλλά γελάω, σκέφτομαι κάτι άσχετο, κάτι αστείο για να γελάσω..

Κοιτάω ψηλά και δε με νοιάζει να πέσω σε λακκούβες, γιατί θα πέσω με την καλύτερη θέα..

Αν κοιτάω κάτω θα χάσω τα περιστέρια,θα χάσω τα αστεριά, τον ήλιο, το χρώμα, την ελπίδα...

Γράφω σε ένα τσαλακωμένο περιτύλιγμα σοκολάτας τι θέλω..

Θέλω το γέλιο των άλλων, την ελπίδα του έρωτα, τα απομεινάρια ενός ονείρου, τις αχτίδες της χαραυγής , τις πρωινές ψιχάλες, τη γεύση σου στο στόμα μου, το χάιδεμα του Αιόλου, τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος, τη λάμψη των σμαραγδιών, τη μυρωδιά των λουλουδιών, το τανγκό της Νεφέλης, κάτι από εσένα.. Κάτι.. 

Εγώ θα γελάω, θα σου γελάω σαν παιδί χαζό και τρελό γιατί τον πόνο μου έμαθα να κρύβω πίσω από 2 σειρές δόντια, πίσω από ένα λευκό χάραμα των χειλιών μου.

Θα γελάω σαν το Μικρό Πρίγκηπα που ζει σε ένα αστέρι και εσύ θα με κοιτάς απο ψηλά και θα γελάς μαζί μου.. Θα είναι το μυστικό μας.. Θα σου γεμίζω τη μέρα με χαμόγελα, με λευκά περιστέρια πίσω από ρόδινες και ποθητές και βελούδινες σάρκες.. 

Σάρκες που με ελκύουν , σάρκες απολαυστικές και θανατηφόρες.. Αν μου τις προσφέρεις θα χαμογελάω δυνατά..

Αν όχι θα γελάω για να μη δείξω ότι τις λησμονώ... Αλλά θα γελάω... Γιατί αυτό θα θες.. Αυτό θα θες..

Θες ζωή με χαμόγελα, με δυνατά χαμόγελα που ξεπερνούν σε πλάτος τη διάμετρο της γης.. Χαμόγελα που μπορούν να εξαφανίσουν προβλήματα με ένα κλικ, 

που μπορούν να ζωντανέψουν χαμένες ένδοξες και χαρούμενες στιγμές και να σε γεννήσουν πάλι σαν φοίνικα μέσα από στάχτες χρυσές..

Θα γίνω πιο δυνατός, θα αναγεννηθώ πιο δυνατός, θα περπατάω ψηλά...

Και σαν φτάσει η στιγμή να με αγαπήσεις θα χαμογελάω τόσο που θα δώσω πνοή σε ένα αστέρι και θα προσγειωθεί σαν φωτοβολίδα στη ποδιά σου.. Και θα είναι δικό σου για πάντα..

Γιατί θα το ζωντανέψεις εσύ... Χαμογέλα φεγγαρολουσμένη και όμορφη ψυχή της καρδιάς.. 

Χαμογέλα όσο δεν έχεις χαμογελάσει, και αν δεν μπορείς μιμήσου εμένα.. Θα γίνω η αιτία να χαμογελάς και δυνατά να κάψουμε τον ουρανό με πεφταστέρια που θα χορεύουν για μένα..

Θα δαμάσω τη θάλασσα, θα εξημερώσω τους εφιάλτες σου, θα λύσω τους γόρδιους δεσμούς σου και θα χαμογελάς.. Και θα χαμογελώ.. Γιατί όταν ενώνονται τα χαμόγελα μας και ζευγαρώνουν τα περιστέρια και έρχονται σε επαφή τα ρόδα τότε ο ουρανός γιορτάζει.. Και τα αστέρια γελάνε.. 

Χίλια κομμάτια και ένα..

Καθρέφτη ψεύτη, τι δείχνεις; εμένα; εγώ είμαι αυτός που φαίνεται στην εικόνα σου;

Δε μπορεί να είμαι αυτός ο άξεστος.. Εγώ είμαι ανήσυχο πνεύμα, δε μπορείς να με κλείσεις σε ένα είδωλο. 

Μπορείς; δε το θέλω τότε... Γιατί δε θέλω να είμαι αυτός που δείχνεις εσύ.. 

Δε μου αρέσει, δε μου αρκεί.. Δεν είμαι αυτός.. Δεν είμαι αυτός που βλέπεις, που νομίζεις.

Δεν είμαι ο μαλάκας, ο αχρείος, ο εγωιστής, ο παρτάκιας, ο ανώριμος, ο κυκλοθυμικός που νομίζεις.

Με ρωτάς ποιος είμαι ή τι θέλω; τόλμα... Και ετοιμάσου να ραγίσεις και να μου χαρίσεις τα 7 μου χρόνια γρουσουζιάς.. Έχω ήδη 22 χρόνια γρουσουζιάς στη πλάτη μου και τα βγάζω πέρα..

Με ζόρι αλλά τα βγάζω.. Υπάρχουν δύο τρόποι να ζήσεις τη ζωή.. 

Ο ένας είναι να σκύψεις το κεφάλι, να κρυφτείς και να ζήσεις όσο το δυνατόν πιο ασφαλά...

Αλλά τι θα απολαύσεις;

Ο δεύτερος είναι να σηκώσεις κεφάλι και να φας σφαλιάρες απανωτές αλλά θα συνηθίσει το μάγουλο σου..

Αλλά θα αντέξεις;

Μόνος μου έπλεξα τη θηλιά και τη δοκιμάζω κάθε μέρα στο λαιμό μου να δω αν μεγάλωσε και δε μου χωράει.. Αλλά δεν είμαι αυτός!

Μόνος μου τρυπήθηκα και ακόνισα το μαχαίρι που με κάρφωσε.. Αλλά δεν είμαι αυτός!

Μόνος μου έκοψα τα φτερά μου και τσακίστηκα σαν Ίκαρος.. Αλλά δεν είμαι αυτός!

Ποιος είσαι; με ρωτάς..

Είμαι ο Άμλετ και ο Οθέλος, ο Οδυσσέας και ο Ρωμαίος, η Αλεπού και ο Μικρός Πρίγκηπας, ο Έρωτας και ο Θάνατος..

Και χαίρομαι που είμαι ''τρελός''... Γιατί βαρέθηκα τον κόσμο των φυσιολογικών..

Οι ανώμαλοι πάνε με τους ανώμαλους γιατί νιώθουν νορμάλ.

Οι νορμάλ με τους νορμάλ γιατί αν πάνε με τους ανώμαλους απευθείας γίνονται και οι ίδιοι ανώμαλοι..

Είμαι αριστοκράτης στην αγάπη, πλούσιος στα συναισθήματα, φτωχός στη λογική.

Γουστάρω να κάθομαι σε ένα παγκάκι και να χαζεύω τα σύννεφα, να χάνομαι.. 

Για να μην κοιτάω αυτά που με στενοχωρούν.. Δεν είμαι πολύ έξυπνος, δεν είμαι χαζός αλλά το μυαλό μου τρέχει.

Η καρδιά μου είναι το δυνατό μου σημείο.. Και αυτήν ακούω.. Κουφαίνομαι όταν φωνάζει..

Αλλά την ακούω γιατί εκείνη ξέρει.. Είναι μπαλωμένη σαν τρύπιο παντελόνι, τρυπημένη σαν σουρωτήρι, χάνει σαν τη λατέρνα και είναι μικρή σαν ρόδο.

Αλλά είναι σωστή. Πάντα.. Και την ακούω και κάνω ότι προστάζει.. Και όταν την ακούω είμαι πιο έξυπνος και από κάτι ιδιοφυΐες.. 

Η λογική ποτέ δε με βοήθησε.. Τη λογική άκουσα όταν είπα ότι πρέπει να ταιριάξω, να συμμορφωθώ με τους κανόνες και τις απαιτήσεις των άλλων. Αλλά η καρδιά μου άλλα έλεγε. 

Της έβαλα σιγαστήρα και με πυροβολούσε συνεχώς.. Το αλεξίσφαιρο που μου φόρεσαν σαν απόρθητο κάστρο..

Και τώρα σκίζω τα ρούχα μου, βγάζω τη ψευτιά μου, ξεμπροστιάζω τη γύμνια μου..

Ξέχασα να ανασαίνω, να ακούω, να μυρίζω την άνοιξη, να βλέπω τα χρώματα, να μιλάω..

Ξέχασα να ζω.. Αλλά δεν είμαι αυτός πια!

Είμαι ελεύθερος από λογική γιατί πνίγομαι σε θάλασσα συναισθημάτων.

Είμαι ελεύθερος γιατί σκαρφαλώνω το έβερεστ μου.

Είμαι ελεύθερος γιατί κάνω ελεύθερη πτώση από 10,000 πόδια χωρίς αλεξίπτωτο.

Έχω φτερά εγώ.. Και να μην έχω κάποιος θα με πιάσει.. Αν όχι τότε δε με νοιάζει..

Γιατί ξέρω κάτι που κανείς δε ξέρει................

Αν αγαπάς και το δώσεις σε κάποιον και αυτός σε κάποιον άλλον τότε έφτιαξες μία διαμαντένια αλυσίδα..

Αδύνατο να σπάσει.. Αδύνατο να λυγίσει.. Αδύνατο να χαθεί κρίκος..

Δεν παίρνω τίποτα, δεν θέλω να πάρω τίποτα.. 

Δεν ήρθα στον κόσμο για να πάρω αλλά για να μου δώσουν..

Κανείς δε δίνει κάτι χωρίς αντάλλαγμα. Εμποράκος της αγάπης , ένα αχρείο πλάσμα που θα συναντήσεις πολλάκις στη ζωή σου. Διώχτο..

Αν ακούσω τη καρδιά μου τότε θα είμαι ευτυχισμένος και εσύ θα είσαι.. Θα είμαι ο Ρωμαίος και εσύ η Ιουλιέτα.. Ο Πρίγκηπας και εσύ η Αλεπού.. Ο παράδεισος και η κόλαση.. Το γιν και το γιανγκ..

Έλα, βγες από τη κρυψώνα σου.. Μη φοβάσαι; δεν έχω δόντια να δαγκώσω παρά χείλη να σε φιλήσω. Δεν έχω νύχια να σε πονέσω μα χέρια να σε αγκαλιάσω.

Μα γιατί δε βγαίνεις; γιατί κλαίς; γιατί ουρλιάζεις;

Κατάλαβα... Πονάς... Μπαλόνι είσαι και θα σκάσεις.. 

Το ξέρω και εγώ το νιώθω τώρα.. 

Έλα πιάσε το χέρι μου σιγά σιγά.. Ένα βήμα τη φορά.. Σε κρατάω Αλεπού μου.

Θα σου γιατρέψω τις πληγές, θα σου καθαρίσω το τρίχωμα, θα σε ζεστάνω, θα σε φροντίσω..

Θα σε αγαπήσω και θα με αγαπήσεις... Θα σε σκεπάζω τα βράδια για να μην κρυώσεις.. 

Θα σε νανουρίσω να κοιμηθείς στα αστέρια.. Θα σε ζεσταίνω με τα χνώτα μου..

Θα σου χαρίζω το ηλιοβασίλεμα.. Θα σου φέρω ανοιξιάτικο πρωινό στο κρεβάτι..

Μα τι;; πάλι κλαις; τι άλλο θες; δε σου φοράω λουρί, δε σε έχω δεμένη.. Φύγε αν θες..

Και πάλι θα σε αγαπάω γιατί αυτό το δώρο δεν επιστρέφεται... Δε θα σε κρατήσω με το ζόρι.

Κανείς δε μένει αν δε θέλει.. Αλλά και πάλι θα σε σκέφτομαι στο ηλιοβασίλεμα, όταν βλέπω τα δέντρα η τα νερά της θάλασσας.

Θα σε βλέπω στα σύννεφα και θα γίνω το φεγγάρι για να σου φωτίζω τις νύχτες..

Αυτός είμαι εγώ καθρέφτη μου.. Αυτός.. Πίσω απο το περίβλημα της δύναμης και του αξύριστου και ατημέλητου αυτός είμαι..

Ευαίσθητος, ρομαντικός και απέραντα αφελής.. Δε με νοιάζει να πληγωθώ..

 Μπαίνει ασπίδα η καρδιά μου.. Τα δάκρυα θα κυλήσουν αλλά θα τα σκουπίσει με το βρώμικο μαντήλι του ο χρόνος.. 

Είσαι ελεύθερη να με αγαπήσεις μικρή μου αλεπού, είσαι ελεύθερη να με δαγκώσεις αν σε πονέσω..

Αυτός είμαι εγώ!

Είμαι ο Ρωμαίος του Σαιξπηρ.. Είμαι όλα αυτά και είμαι αληθινός.. Ιουλιέτα θα σου έφερνα τα αστέρια να σκεπαστείς, να παίξεις.. Υπάρχει ένα μέρος για μας. Είσαι ελεύθερη όμως να φύγεις..

Εγώ ακόμα θα σε αγαπάω και να με πληγώσεις.. 

Αυτός είμαι εγώ!

Είμαι ο νέος και ο τρελός, το ρόδο και το μυστήριο, το δώρο και το πνεύμα, το σολ και το φα, το πιάνο και τα δάχτυλα, η φωτιά και το νερό, ο Ρωμαίος και το λεπίδι.. Ο Έρωτας και ο Θάνατος..

Αυτός είμαι εγώ! Τόσο νεκρός και τόσο ζωντανός.. Και είσαι ελεύθερη.. Φύγε αλλά μη με πατήσεις.. 

Γιατί αυτός είμαι εγώ! αλλά δε σου αρέσει γιατί ήδη κλείνεις τη πόρτα και φεύγεις.. Στο καλό και όπως θα φεύγεις πάρε και την αγάπη μου.. Θα τη δεις, λάμπει σαν τα μάτια σου.. Ρωτάς γιατι;;

Γιατί αυτός είμαι εγώ! Και κάνω θρύψαλα τον καθρέφτη μου... Δε με νοιάζει πια.. Μάτωσα τα χέρια μου, αλλά δε πονάω..

Καρδιά μου ζεις η κουράστηκες και δεν έχεις άλλα να δώσεις.... 

Απόλυτη ησυχία............... Νεκρική σιγή.................

Γιατί να είμαι αυτός εγώ;!